Kaloryfery grzeją już na całego, a worek ziemniaków stoi w kuchni obok piekarnika? To najprostsza droga do kiełków i gnicia. Ja trzymam ziemniaki w papierowym worku, w chłodnej i ciemnej szafce z dala od źródeł ciepła. Kupuję tylko tyle, ile zjem w 1–2 tygodnie.
Sezon grzewczy to sezon kiełków
Gdy w listopadzie odkręcamy kaloryfery, kuchnia często staje się najcieplejszym pomieszczeniem w mieszkaniu. Dla nas to wygoda, dla ziemniaków sygnał do startu. Bulwa po wykopaniu wciąż żyje i ma w sobie zapasy, które w cieple zaczyna zużywać na wypuszczanie kiełków.
Przy temperaturze powyżej kilkunastu stopni ten proces wyraźnie przyspiesza, zwłaszcza gdy minie naturalny okres spoczynku bulw. Do tego dochodzi światło, przy którym ziemniaki leżące na blacie czy parapecie zaczynają zielenieć. Sprawdziłem to na własnej kuchni: worek postawiony przy piekarniku po kilku tygodniach był pełen miękkich, kiełkujących bulw.
Gdzie trzymać ziemniaki bez piwnicy
Piwnica jest idealna, ale w bloku rzadko kto ma ją pod ręką. W mieszkaniu szukam miejsca, które spełnia trzy warunki naraz:
- chłodne, czyli najzimniejszy kąt mieszkania, daleko od kaloryfera, piekarnika i kuchenki,
- ciemne, czyli zamknięta szafka zamiast otwartego blatu,
- suche i przewiewne, bez wilgoci i z dopływem powietrza.
U mnie sprawdza się przewiewna szafka w najchłodniejszym pomieszczeniu. Jeśli jednak i tam robi się ciepło, sama ciemność nie wystarczy. Szafka zatrzyma światło, ale nie ochłodzi bulw.
W czym je trzymać, żeby nie gniły?
Ziemniaki od razu po zakupie przesypuję z foliówki do papierowego worka. Równie dobrze sprawdzi się drewniana skrzynka albo kosz z otworami. Chodzi o to, żeby bulwy miały dostęp do powietrza.
Szczelnie zawiązana plastikowa torba to błąd, który szybko się mści. Brakuje w niej wentylacji, a w takim zaduchu ziemniaki szybciej się psują.
Skoro ma być chłodno, kusi, by przełożyć ziemniaki do lodówki. Do przechowywania większych zapasów to jednak kiepski pomysł. Niska temperatura zmienia zawartość cukrów w bulwach, a to czuć w smaku i widać przy smażeniu.
Ile kupować na raz?
Ziemniaki zwykle bierzemy w workach po 2, 5 albo 10 kg, licząc, że duży zapas wystarczy na długo. W ciepłym mieszkaniu często wychodzi odwrotnie i część worka ląduje w koszu. Dlatego, skoro nie mam naprawdę chłodnego miejsca, kupuję mniejsze porcje, które zjem w 1–2 tygodnie.
Nawet mały zapas regularnie przeglądam. Każdą bulwę z oznakami gnicia od razu wyjmuję z worka, zamiast czekać, aż da o sobie znać zapachem.
Kiedy ziemniak nadaje się tylko do kosza
Przy przeglądzie patrzę na dwie rzeczy: kolor skórki i kiełki. Silnie zielona albo mocno skiełkowana bulwa idzie do śmieci, nawet jeśli szkoda wyrzucać jedzenie.
Takie zmiany mogą oznaczać, że w ziemniaku jest więcej naturalnych glikoalkaloidów. Zwykłe gotowanie nie usuwa ich całkowicie, więc obieranie i dłuższe gotowanie nie załatwiają sprawy. Nie warto ryzykować dla jednego obiadu.
