Chcesz, żeby barszcz na Wigilię był rubinowy, a nie bladoczerwony? Zakwas buraczany wlewam dopiero na sam koniec, do przecedzonej zupy zdjętej z ognia. Potem tylko delikatnie ją podgrzewam i pilnuję, żeby się nie zagotowała. Barwnik buraków nie lubi wrzenia, a zakwas traci przy nim świeży, kwaśny smak.
Zakwas idzie do garnka dopiero po przecedzeniu
Najpierw gotuję sam wywar warzywny. O kwasie myślę dopiero wtedy, gdy wywar jest gotowy. Kolejność wygląda tak:
- Obieram buraki, marchew, pietruszkę i seler. Buraki kroję w cienkie plastry, a resztę warzyw i cebulę w grubsze kawałki.
- Zalewam wszystko wodą, wrzucam liście laurowe i 5 ziaren ziela angielskiego.
- Gdy wywar zawrze, skręcam ogień na mały i gotuję go około 45 minut.
- Dodaję przeciśnięty przez praskę czosnek i łyżeczkę suszonego majeranku roztartego w dłoniach. Gotuję jeszcze 10 minut.
- Zdejmuję garnek z ognia i przecedzam zupę.
- Dopiero teraz wlewam 200 ml zakwasu buraczanego.
Zakwas trafia więc do zupy gorącej, ale już nie wrzącej. Gdybym wlał go na początku, podczas 45 minut gotowania straciłby świeżość, zanim barszcz w ogóle nabrałby smaku.
Dlaczego po zakwasie barszcz nie może się zagotować?
Buraki zawdzięczają kolor naturalnym barwnikom, a te źle znoszą długie gotowanie. Intensywne wrzenie po dodaniu kwaśnego składnika to najprostszy sposób, żeby zupa straciła głęboką czerwień. Zakwas ma też delikatny, świeży smak, który przy bulgotaniu po prostu ucieka.
Dlatego po wlaniu zakwasu stawiam garnek z powrotem na palniku tylko po to, żeby zupę podgrzać. Trzymam niski ogień i zdejmuję barszcz, zanim zacznie wrzeć. Tak samo postępuję, kiedy odgrzewam go przed kolacją: spokojnie i bez doprowadzania do wrzenia.
Przyprawy, które pracują wcześniej
Kwas wchodzi na końcu, więc cała reszta smaku musi powstać w wywarze. Liście laurowe i ziele angielskie dają łagodną, korzenną nutę, dlatego wrzucam je od razu, razem z warzywami. Nie sypię ich bez umiaru, bo barszcz ma pachnieć burakami, a nie korzenną mieszanką.
Czosnek nadaje zupie wyrazistości, a majeranek dobrze pasuje do ziemistego smaku buraków. Majeranek zawsze rozcieram w dłoniach tuż przed wsypaniem do garnka. To drobiazg, ale suszone listki oddają wtedy dużo więcej aromatu.
Cukier, cytryna, sól i pieprz na sam koniec
Razem z zakwasem dodaję szczyptę cukru i sok z cytryny. Cukier nie zmienia barszczu w słodką zupę, tylko równoważy kwasowość. Potem doprawiam solą i pieprzem i dopiero wtedy delikatnie podgrzewam całość.
Zamiast zakwasu barszcz można zakwasić samym sokiem z cytryny albo octem. Zasada pozostaje ta sama: kwaśny składnik dodaję pod koniec, a po nim zupa już tylko się grzeje i nie gotuje.
Jeśli lubisz mocniejszy czosnek, dorzuć jeszcze pół ząbka na sam koniec. Wtedy przykrywam garnek i zostawiam barszcz na kilka minut, żeby aromat się przegryzł. Tak przygotowany trafia na stół z uszkami z grzybami, pasztecikami albo krokietami i nadal ma głęboki czerwony kolor.
