Zostaje ci twarda końcówka parmezanu, z której nic już nie zetrzesz? Nie wyrzucaj jej. Umyta i oczyszczona z wosku skórka może się gotować w rosole 2–3 godziny. Oddaje wywarowi umami i sól, dlatego zupę solę dopiero po spróbowaniu, a skórkę na koniec wyjmuję.
Skórka parmezanu, Grana Padano czy innego twardego sera dojrzewającego to nie odpad, tylko skoncentrowany smak. W gorącym wywarze nie rozpływa się w kleistą masę. Trzyma kształt i przez kilka godzin powoli oddaje umami, trochę naturalnego tłuszczu i aromat. Rosół dalej smakuje jak domowy, niedzielny, tylko jest wyraźnie pełniejszy.
Włosi od pokoleń dorzucają takie skórki do zup, sosów i wywarów. Ja przestałem wyrzucać końcówki sera, odkładam je i czekam, aż uzbiera się kilka na jeden garnek.
Najpierw szczotka, potem garnek
Skórka to zewnętrzna warstwa sera, która miała kontakt z opakowaniem, ladą i dłońmi. Zanim trafi do wywaru, myję ją dokładnie pod bieżącą wodą i szoruję twardą szczoteczką. To zajmuje minutę, a oszczędza nieprzyjemnych niespodzianek w talerzu.
Po umyciu oglądam skórkę z każdej strony i sprawdzam trzy rzeczy:
- wosk parafinowy – na powierzchni nie może go być, bo to nie jest część sera,
- ślady pleśni – skórka z pleśnią nie nadaje się do garnka,
- resztki papierowych etykiet – nawet mały strzępek trzeba zdrapać.
Jeśli skórka jest bardzo twarda albo gruba, kroję ją na mniejsze kawałki. Łatwiej wtedy ułożyć je w garnku między mięsem a warzywami.
Ile skórek na garnek i kiedy solić?
Na kilogram mięsa wystarczą mi 3–4 kawałki skórki, najlepiej z oryginalnego parmezanu. Więcej nie trzeba, bo smak i tak zrobi się wyraźnie głębszy.
Najważniejsze jest solenie. Twarde sery dojrzewające są z natury słone, a skórka podczas długiego gotowania oddaje część tej soli do wywaru. Dlatego nie solę rosołu ani na początku, ani w połowie. Sól dodaję dopiero na samym końcu, po wyjęciu skórek, i zawsze najpierw próbuję. Zwykle wychodzi jej mniej, niż dałbym do zwykłego rosołu.
Drugi warunek to ogień. Skórka potrzebuje czasu, więc wywar ma tylko lekko „mrugać” na minimalnym ogniu, a nie mocno bulgotać.
Rosół ze skórką parmezanu w skrócie
Składniki:
- mięso na wywar: kilogram kurczaka w kawałkach albo wołowy szponder razem z kością,
- skórki z oryginalnego parmezanu, 3–4 sztuki,
- sporo włoszczyzny: por, kawałek selera, marchewka i korzeń pietruszki,
- cebula przypalona nad palnikiem, jedna sztuka,
- ziele angielskie, 4 ziarenka,
- czarny pieprz w całości, płaska łyżeczka,
- garstka suszonych grzybów, borowików albo podgrzybków,
- listki laurowe,
- natka pietruszki i makaron, np. cienkie nitki, do podania.
- Opłukane mięso zalewam zimną wodą, doprowadzam do wrzenia i zbieram szumowiny.
- Skręcam palnik na najmniejszy płomień i wkładam do garnka warzywa po obraniu, przypaloną cebulę, laur, ziarenka ziela i pieprz.
- Wrzucam oczyszczone skórki parmezanu i suszone grzyby.
- Przykrywam garnek i gotuję powoli co najmniej 2–3 godziny.
- Ostrożnie wyjmuję skórki, próbuję wywaru i dopiero wtedy doprawiam go solą i świeżo mielonym pieprzem.
Makaron gotuję osobno, zalewam go gorącym rosołem i sypię na wierzch dużo posiekanej natki pietruszki.
